2 Eylül 2012 Pazar

SORU SORABİLME ÖZGÜRLÜĞÜ...




Yaşam Koçluğu eğitimi alırken, doğru sorular sormanın Koçluk becerisinin temelini oluşturduğunu öğrenmiştim. Doğru sorular sorarak pek çok konuda doğru çözümlere ulaşmak mümkün... Gerek kendimizi tanımak gerekse dünyayı tanımak açısından soru sorabilmek çok önemli bir noktaya taşıyabilir bizi diye düşünürüm her zaman. Doğru soru sormak, sorgulamak, analitik bir düşünce yapısı oluşturmak açısından da çok önemli. Sebep sonuç ilişkilerini doğru tanımladığımız anda, tüm tıkanıklıklar ve çözüm yolları birden önümüze seriliveriyor.

Yöneticilik yaptığim dönemlerde de yeni bir proje üzerinde çalışırken, birlikte çalıştığımız arkadaşlarla üzerinde çalıştığımız konuyu mümkün olduğu kadar detaylı bir şekilde inceleyerek, ortaya çıkabilecek muhtemel riskleri hesaplar, her zaman bir B planı oluşturmaya çalışırdık. Bu yaklaşımın çok yararını görmüş olduğumuzu söylemeliyim.

Geçtiğimiz günlerde, gönüllü olarak çalıştığım kurumun profesyonel yöneticilerinden biriyle yaptığımız toplantıya kadar bu konuda pek fazla düşünmemiştim. Ancak toplantıda ortaya çıkan durum, bu konuda uzun uzun kafa yormama neden oldu.

Ortada bir proje var, projenin hayata geçirilebilmesi için bir ekip çalışmasına ihtiyaç var. Ekip çalışması için  takımı oluşturacak kişilerin projeyi çok iyi anlaması gerekmekte. Bir konuyu iyi anlayabilmenin yolu, anlatılanları dinlemek ve belirsiz kalan noktaları netleştirebilmek amacı ile soru sormak değil midir sizce?

Doğal olarak bizde böyle yaptık. Ancak karşımızdaki kişi sorduğumuz her soruyu bir itiraz gibi algılayıp konuyu " O ZAMAN VAZGEÇELİM" noktasına getirdi. Sabırla, olayı tartışma veya haddini bildirme noktasına taşımadan toplantıyı bitirdik.

Genel olarak bu tür iletişimsizlik durumlarında öncelikle kendime bakmaya çalışırım. Nedir problem, acaba ben mi yanlış anlıyorum gibi sorularla doğru tanıyı koymaya çabalarım. Ancak bu algının sadece bana ait olmadığını görünce, aslında uzun zamandır doğrudan karşılaşmadığım toplumsal bir özelliğimiz aklıma geldi.

Bir konuyu düzgün bir şekilde enine boyuna tartışamamak. Sizin de başınıza gelmiştir, televizyonlarda hergün önümüze konan programlarda da izliyoruz.

Kendi doğruluğumuza, mükemmel düşünce biçimimize ve mükemmel düşünce kalıplarımıza o kadar kaptırmışız ki kendimizi, bize sorulan her soruyu veya getirilen her eleştiriyi  düşmanca ele alıyoruz.

Üzerinde çalıştığımız herhangi bir konuyu, daha iyi bir noktaya taşıyabilmek için,  sorulan sorulara, getirilen eleştirilere  her zaman ihtiyaç vardır.

Peki gerek iş hayatınızda gerekse özel hayatınızda sizler nasıl tepkiler veriyorsunuz.? Size soru sorulduğunda bunu bir itiraz gibi algılayıp savunmaya mı geçiyorsunuz yoksa yeni bir baış açısı diye keyifle mi dinliyorsunuz?



8 Mart 2012 Perşembe

Yaşamın Rengi...

Renkler her zaman yaşamımıza güzellik katmıştır.  Hiç düşündünüz mü; renksiz bir yaşam ne kadar sıkıcı olurdu...Kadınlar da öyle değil mi sizce...Kadının varlığının hissedilmediği bir toplum, renksiz bir yaşam gibidir.  Adeta ruhu kaybolmuş gibidir.

 Kadınlar içlerinde pek çok rengi barındırırlar...

Kadın bazen beyazdır; saf, soğukkanlı, asil, masum, istikrarlı.

Kadın bazen mavidir; gökyüzü ve denizler gibi. Özgürlüğü, sonsuzluğu ve dinginliği anlatır.

Kadın bazen yeşildir;  umudu, yeniliği, gençleşmeyi ve yeniden canlanmayı çağrıştırır.

Kadın bazen kırmızıdır; coşkulu ve herdem genç.  Mutluluğun, gücün, azim ve kararlılığın simgesidir.

Kadın bazen sarıdır; zekadır, çevresine sevinç ve coşku verir. İlham kaynağıdır. Bilgiyi ve bilgeliği ifade eder.

Kadın bazen mordur; ağır başlı ve asil ruhludur.

Kadın bazen pembedir; neşe kaynağıdır, çevresine güven verir, rahatlatır.

Kadın bazen turuncudur; heyecan ve mutluluk verici, dinamik, dikkat çekici, çarpıcı ve iç açıcıdır.

Kadın bazen lacivertdir; güçlü sezgileri, kolay karar vermeyi, otoriteyi  simgeler.

Kadın bazen kahverengidir; ağırbaşlılığı, dayanıklılığı, sadeliği, dostluğu ve metaneti anlatır.

Kadın bazen gridir; uzlaştırıcılığın ve dengenin ifadesidir.

Geriye ne kaldı SİYAH.  Siyahı bir türlü yazamadım, ülkemin kadınları çok sever siyahı giymeyi. Aslında  SİYAH RENK yoktur. Doğada siyah renk bulunmaz, fakat ışığı emen ve yok eden yerler siyah olarak algılanır.

Kadını sevmeyen, kadını zararlı gören ülkeler, toplumlar rengi yasaklar ve kadını siyah torbaların içine sokarlar. Bu nedenle siyahı yazmaya elim varmadı.

Yaşamımızda her zaman tüm renkleri barındırmamız dileğiyle kadınlar günümüz kutlu olsun.

10 Şubat 2012 Cuma

Kimliğimi Arıyorum..."Cennet Ayaklarımın Altında mı Yoksa Sofrada ki Yerim Öküzden Sonra mı Geliyor"

Çok uzun zamandır içimi acıtan, hep takip ettiğim, konuşmak yerine çözüm üretmeye çalıştığım bir konuyu paylaşmak istiyorum sizlerle. Belki biraz daha farkındalık yaratabilmek amacı ile.

Ben kadınların ağırlıkta olduğu bir ailede büyüdüm. Kimi meslek sahibi, kimi ev kadını olan, ancak hepsi de güçlü, ayakları üzerinde durabilen, ailelerini yöneten kadınlar. Hiçbir zaman kız çocuğu ya da kadın olmam nedeniyle sınırlar, yasaklar koyulmadı önüme. İyi bir eğitim aldım, bir zamanlar çok sayıda kadının( içlerinden biri de bendim) yöneticilik yaptığı devletin önemli bir kurumunda çalıştım. Öyle bir kurumdu ki, kriz dönemlerinde gece, gündüz, hafta  sonu demeden erkeklerle dirsek dirseğe çalışırdık. Ama aradan zaman geçti, toplantı masasında kadın olduğunuz için gözlerinize bakarak konuşulamayan, yanınızdaki uzman yardımcısı erkek olduğu için onunla muhatap olunan günlere geldik... Hayatımda ilk kez KADINSIN, ZARARLISIN dendi bir anlamda.

Hiçbir zaman feminist olmadım, her zaman önce İNSAN olmak gerektiğine, kendimizi İNŞA ederken hangi değerlerle inşa ettiğimizi önemsedim.

Ama şimdilerde tüm bu yaşananları kaldıramıyorum artık... O nedenle soruyorum...Sizler, bu toplumu oluşturan tüm bireyler, bir kadını nasıl tanımlıyorsunuz, nasıl konumlandırıyorsunuz...
Babaların, ağabeylerin, akrabaların tüm namusu küçücük bir kız çocuğu ya da seven bir genç kız ya da artık gördüğü şiddete, açlığa,yoksunluğa dayanamayan bir kadın üzerinden mi tanımlanmaktadır. Nedir bu NAMUS...Sadece kadınların korumasına verilmiş NAMUS. Uğruna hayatların yok edildiği, kolaylıkla her türlü şiddetin uygulanmasını normalleştiren.

Kadın olmak, ne kadar güzel olmak mıdır, ne kadar genç kalırsak o kadar güzel miyiz?  Ne kadar zayıfsak o kadar kadın mıyız, ne kadar selülitimiz azsa o kadar  mı kabul görüyoruz ?  Alın size bir başka kadın tanımı. Biz bir eşya mıyız, birileri bizim değerimizi, kilomuzla, kırışıklıklarımızla, selülitlerimizle ölçüyor.  Çocukluğumuzda selülit diye bir kavram varmıydı... Seksi olmak, ne demek ? Biz bir arzu nesnesi miyiz? Dekolten ne kadar derin, eteğin ne kadar kısa ise o kadar varsın(!)  Bu da işin bir başka boyutu, açın kadın dergilerini, bakın içinde anlatılanlara, verilen mesaj güzel ve seksi ol. Sürekli dışını süsle...Dışını, görünüşünü, nasıl göründüğün çok önemli... Aklını geliştirmişsin, kişiliğini güçlendirmişsin kimin umurunda.

Her iki durumda da metalaşmış bir kadın örneği var aslında.  Yapılan tüm reklamlarda satılmak istenen herhangi bir objenin yanında mutlaka bir kadın vardır. Gayet modern görünen bir kadın, ama bizim biliçaltımıza verilen mesaj iki objedir aslında. Eğer bir meta ise kolaylıkla, kendinden 30 yaş büyük birisine de satılabilir o zaman . Ne gam...

Bize bakan gözler kendi zayıflıklarını güçlendirmek, kendi nefslerini terbiye etmek yerine sesimizle, saçımızla, eteğimizle, ayakkabımızın topuğu ile uğraşıyorlar. Bizi bir insan gibi görmek yerine, bize cinsel anlamlar yüklüyorlar. Günaha soktuğumuzu, yoldan çıkardığımızı düşündükleri için kumaştan poşetlerin içine sokmaya çalışıyorlar... Kadın, KÖTÜ, ZARARLI...O zaman bu zararlı yaratığı nasıl yok ederim...

Bu mudur KADIN OLMAK...Bize biçilen değer bu kadar mı sizce...

16 Ocak 2012 Pazartesi

Kanatlarımızı geri almak...

Olumlu ya da olumsuz tüm yaşadıklarımız bizi biz yapan en büyük öğretmenlerimizdir.  Ne çok şey öğretmişlerdir bizlere.  Geriye dönüp baktığımızda iyi ki yaşamışım bunları dediğimiz ne çok şey vardır dağarcığımızda.  Kimileri mutlulukla dolu, kimileri hatırlamak bile istemediğimiz binlerce olay, kişi, durum...

Yolumuza devam ederken, arada durup bakmak, yolculuğumu nasıl yapıyorum diye kendimize sormak bize çok iyi gelebilir.  Biz hanımlar çok iyi biliriz.  Kullandığımız çantalarımız bazen ne çok ağırlaşır.  Çanta değiştirirken şaşa kalırız, ne kadar çok şey tıkıştırmışızdır içine.  Çantayı taşırken bazen ne kadar ağır gelir bize.  Biraz da yolumuz uzun ise...Ağırlaştıkça ağırlaşır.  Çantamız ağırlaştıkça bizim gücümüz tükenmeye başlar, nefes nefese kalır, bazen hareket bile etmek istemeyiz.

Oysaki hafif olmak tamamiyle bize bağlıdır.  Uçmayı unutmuş kuşlar gibiyiz aslında.  Kendimize ördüğümüz kafeslerde, sürekli aynı plağı dinleyerek, biri diğerinin kopyası olan günlerle, kaygılarla tüm zamanımızı geçiriyoruz.  Kafesimizin de kapısı açık oysa ki. Ama kafesimiz o kadar güvenli ki...Bildiğim insanlar, bildiğim sorunlar, bildiğim kavgalar...

Burnumuzu birazcık dışarı uzatsak oradaki sonsuz olasılıkları görebileceğiz...
Peki bize ne gerekli...Biraz cesaret, kararlılık, insiyatif alma becerisi...Gerisi kendiliğinden gelecektir. 

Önemli olan kanatlarımızı hatırlamaktır.