24 Mart 2011 Perşembe

Kutu Kutu Pense...


Çocukluğumuzda ne çok oynardık bu oyunu değil mi...Kutu kutu pense, elmamı yense arkadaşım Meltem arkasını dönse...Kutu kutu pense, elmamı yense arkadaşım Meltem önünü dönse...Oyun bir öne bir arkaya döne döne, ta ki biz oyundan sıkılıncaya kadar sürer giderdi...

Zaman geçti hepimiz büyüdük,önemli insanlar olduk...Anne, baba, teyze, hala, dayı, amca, doktor, avukat, mühendis, bilim insanı, öğretmen ve kimbilir daha neler neler...Sorumluluklarımız çok arttı. Artık hiçbir şeye yetişemiyoruz...Hiçbir şeye zamanımız yok, hep bir telaş içinde bir o yana, bir bu yana koşuşturuyoruz...Tıpkı oyundaki gibi değil mi...

Oyundaki tekerleme gibi, kutu kutu içinde bir yaşam sürdüyoruz sanki...Ev hayatımız bir kutumuz, iş yaşantımız bir diğer kutumuz...Hafta sonu geldiğinde yaptıklarımız diğer kutularımız...Yarattığımız kutularımızın güvenli ortamında, biri diğerinin çok benzeri olan, sanki fotokopi makinasında çoğaltılmış günlerimiz...

Nereye gitti o heyecanlarımız, maceracı ruhumuz acaba...Aynaya baktığımızda gördüğümüz kişi, yirmili yaşlarda olmak istediğimiz kişi mi acaba...Ama artık biz büyüdük, ah nerede o günler mi diyoruz yoksa...

Bugünlerde çok değerli bir insanı  tanıyorum...Haftada bir gün üç saate yakın dersine konuk oluyorum... O bitmeyen enerjisine, cıvıl cıvıl, şakacı haline her defasında hayran kalıyorum...Her biri yirmili yaşlarını süren ve geleceğin pırıl pırıl öğretmenleri olmaya aday, o çok  sevgili öğrencilerine bakışını, onlarla sevgi dolu iletişimini, onları resme, müziğe, edebiyata yaklaştırmak için gösterdiği çabayı büyük bir saygı ve hayranlıkla izliyorum...Tabii bu çabalar karşılıksız kalmıyor, sevgili öğrencileri de aynı çaba ile karşılık veriyorlar...Söylediği sergiler ziyaret ediliyor, paneller izleniyor, izlenimler keyifle paylaşılıyor...

Bu farkı yaratan nedir acaba, bu yaşam enerjisi, bu tükenmeyen sevgi ve ilgi nereden geliyor acaba...Neden bazı insanlar bunu başaramazken, diğerleri başarabiliyor...Onların elinde bir sihirli değnek mi var acaba...Yoksa herkes kendi sihirli değneğini mi yaratıyor acaba...Yarattığı o sihirli değnekle de sıradan kutuları birer büyülü kutulara mı dönüştürüyor acaba....

Hadi hep beraber bizde sihirli değneğimizi çıkaralım...Biraz merak, biraz tutku  biraz neşe, biraz sevgi, biraz değişiklik yaratıp, o çok sıradan, sıkıcı kutularımızı büyülü kutular haline dönüştürelim...Hadi biraz hareket, isteyin yeter...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder